Í ferð okkar til Fuerteventura fórum við í dagsferð yfir til Lanzarot. Það að hér séu sýndar 30 myndir segir okkur að ferðin hafi verið fín. Ótrúlega margt að sjá á einum degi. Hafdís Lára byrjaði reyndar á því að verða bílveik en það stóð stutt. Það er töluvert meiri gróður á Lanzarote en á Fuerteventura, a.m.k. sums staðar.

Við þurftum að vakna snemma því rútan sem náði í okkur fór af stað upp úr sjö. Síðan var siglt með ferju til Lanzarote og tók sú ferð rúmlega hálftíma.

Hér erum við á einum hæsta punkti eyjarinnar. Eins og sést er reynt að búa í haginn svo hægt sé að rækta.

Lanzarote er mikil eldfjallaeyja og þar er mikið að hraunum. Þar er einnig mikið um hella og fórum við að skoða einn slíkan.

Neðst í hellinum var vatn þar sem sjaldgæf lítil hvít krabbadýr lifa. Þessi hellir er ekki langt frá sjó og því var vatnið þar salt.

Horft til baka þar sem gengið er niður í hellinn.

Mjög svo dæmigerður gróður fyrir báðar eyjarnar; kaktusar og pálmatré.

Meiri suðrænn gróður. Við sáum ótrúlega margar tegundir af kaktusum.

Einn af mörgum kaktusum. Þeir geta víst líka verið lúsugir.

Hafdís Lára er farin að taka myndir, þ.á.m. af foreldrum sínum.

Dæmigert pálmatré.

Á stundum minnir landslagið á Lanzarote á landslagið á Íslandi.

Þetta gæti alveg eins verið í Eldhrauninu.

Aldrei á æfinni hef ég séð kaktusaakur fyrr. En þarna voru fleiri hektarar af kaktusum.

Það er þó ekki plantan sem menn ásælast heldur lýsnar sem lifa á henni. Lúsin atarna sem er á stærð við litla baun er svo nýtt til að lita ýmsar vörur s.s. fatnað og varaliti.

Það er töluverð vínrækt á Lanzarote. Það þarf greinilega að hafa mikið fyrir vínræktinni.

Vegna þess að það er alltaf töluverð gjóla á eyjunni er nauðsynlegt að byggja skjól fyrir plönturnar. Ég er samt ekki viss um að skjólveggirnir myndu þola íslenska veðráttu.

Vínræktin nær sums staðar langt upp í hlíðar. Þá mátti víða sjá að það hefði verið grafin hola fyrir plöntuna og svo hlaðinn skjólveggur.

Að sjálfsögðu tilheyrði að fara í vínsmökkun. Við segjum þó ekkert hvernig þetta hvítvín smakkaðist.

Einsi túristi.

Næst fórum við í þjóðgarð þar sem er töluvert um jarðhita. M.a. voru gestir látnir handleika vel heita möl.

Þá var hægt að stinga höndum inn í gjótur til að finna hitann.

Þarna hafði verið byggt yfir heitt útstreymisop og er hitinn nýttur til að steikja kjúklinga fyrir veitingastaðinn á svæðinu. Vel mátti finna hitann í gegnum skóna.

Ef vel er að gáð má sjá eðlur í hrauninu. Ekki er nú hægt að sjá á hverju þær lifa því þarna er ekkert nema hraun.

Hafdís Lára með fararstjórum Heimsferða þeim Gísla og Trausta.

Þarna hefur gas streymt út þegar síðast gaus fyrir tæplega 300 árum. .

Vegna þess hve lítil úrkoma er á eyjunum þá hefur hraunið ekki veðrast mikið. Gróðri virðist ganga illa að ná sér á strik þó vel á þriðja hundrað ár séu frá síðasta gosi.

Víða má sjá gíga í hraunbreiðunni.

Þessi þjóðgarður er friðaður og ekki má fara nema eftir merktum leiðum. Svona í fljótu bragði virkaði heimskóknin í þjóðgarðinn vel á gesti. Spurning hvort Íslendingar gætu ekki lært eitthvað af heimsókn þangað.

Komið til baka til Playa Blanca og beðið eftir ferjunni.

Ferjan nálgast. Í baksýn sést yfir til Fuerteventura.